Endless Space attempt #3

It's going longer than I had expected. In fact, it's going really well. After some border issues I've forged an alliance with three other factions, crushed one, one died to pirates (not my fault, honest), then another got bribed into an alliance, and the galaxy is now enjoying peace until I'm ready to attack the last civilization. Or assimilate it into the alliance. We'll see.

Screenshot from before we stripped the pink empire into pieces (with me getting almost half their solar systems):

Oh yeah I'm the red guy. Yellow is the last empire that isn't in the alliance.

3 weeks of DDD, day 3

Well, the english story is down below. That's pretty much the only success today, writing this bit.

Aside from that, I spent the day watching. Anime, podcasts, let's plays, starcraft 2 casts. And playing a little. I played Fable 3 (still getting used to the bad console port), Dawn of War 2 (thing froze mid-game and I gave up), Far Cry 3 (I have a very heavy loot-whore complex) and Empires - almost drove a heavy tank onto the Slaughtered bridge as it went down. Awesome braking, stopped right at the edge of the river. Such a shame our CV was on the middle of it.

I sure hope tomorrow will be more productive. Readying myself mentally to read "White Teeth" by Zadie Smith as one of the books for the competition. How bad can it be, right?

Dziesięć żądeł, pt3

Oparł karabin o bark i wymierzył w sam środek bloku, w namalowany czerwony punkt wielkości pudełka zapałek. Oczywiście patrząc przez specjalistyczny celownik snajperski zajmował
on całe pole widzenia, ale w rzeczywistości był bardzo, bardzo mały. Hałas ładowania stopniowo narastał, by w końcu zatrzymać się. Niebieskie hologramy zmieniły kolor na czerwony. Ciche piknięcie oznajmiło gotowość do strzału. Ostatnia szybka korekta i zaczął powoli naciskać spust...

- Ja. Żyję.

Nagły głos pochodzący z wnętrza lufy wystraszył go i pociągnął za spust. Odrzut był duży, dość duży, aby pomimo kucającej pozycji rzucić go na ziemię. Zanim jednak upadł, zobaczył jaskrawoniebieską smugę światła z wielką prędkością wbijającą się w beton na końcu sali, posyłając wielkie kawałki w powietrze.

A potem blat zasłonił mu widok. Uderzenie o ziemię pozbawiło go tchu. Przeturlał się jednak pod barierkę.

Zasilanie w pomieszczeniu padło, ukrywając wszystko za zasłoną czerni. Zasłonił głowę rękami, aby uchronić się przed lecącymi odłamkami. I rzeczywiście, poczuł kilka drobnych kamyków uderzających w niego.